Trochę historii...
Mało kto kojarzy dziś nazwisko wielkiego człowieka, który opatentował techologię Nike Air. Frank Rudy, inżynier lotnictwa i kosmonautyki pracujący w NASA, pod koniec lat 70-tych próbował sprzedać swój rewolucyjny pomysł firmom produkującym buty takim jak Adidas czy Reebok. Nikt z branży nie był zainteresowany wynalazkiem.
W końcu naukowiec trafił do młodej wówczas firmy Nike. Ubrany w dres z jedną nogawką wsadzoną do skarpety spotkał się ze Philem Knightem. Przedstawiony przez niego dziwaczny system amortyzacji "który nigdy się nie zużyje" wyglądał niewiarygodnie. Podobno Nike odrzuciło pomysł, jednak Rudy nie dał za wygraną i w końcu udało mu się przekonać firmę z Oregonu.
W ten sposób Nike i Frank Rudy zaprojektowali i opatentowali podeszwę Air, dając początek rewolucji.
W tamtych czasach istniejący system amortyzacji opierał się na piance EVA, która w miarę użytkowania traciła sprężystość.
Nowoczesna technologia polegała na wypełnieniu podeszwy butów plastikowymi membranami zawierającymi powietrze. Aby gaz nie uchodził z poliuretanowej powłoki, wykorzystywane były tylko największe z cząsteczek powietrza. Dzięki tym właściwościom poduszka była trwała i nie zużywała się jak pianka.
Pierwotnie jednostka Air była dodawana jako wkładki do butów, dopiero później wprowadzono je jako część podeszwy środkowej.
Początek
Pierwszym modelem, któremu wpakowano nowy system amortyzacji był Tailwind, przestawiony w 1979 roku. Nazwa miała nawiązywać do lekkości i wrażenia powiewu "wiatru w plecy".
Początki okazały się jednak ciężkie. Ze względu na konstrukcyjne usterki co drugi but był reklamowany. Nie stanęło to jednak na przeszkodzie, aby rozwijać system Air...
Nike Air
Poduszka jest prawie zawsze ukryta w podeszwie środkowej dlatego mówi się, że jest to system zamknięty. Wyjątkiem jest Tri-Vis Air, który jest częściowo odsłonięty.
System Air znajduje się w okolicach pięty lub śródstopia. Jeśli znajduje się na całej długości stopy to nazywamy go Total Air
Debiut:Runner: Nike Tailwind (1979), B-Ball: Nike Air Force 1 (1982)
Przykłady:
Max Air
Technologia Max Air jest formą amortyzacji polegającą na maksymalizacji ilości gazu w poduszce. W efekcie redukuje się obciążenie, jakim poddawane są mięśnie sportowca.
Poduszka jest zawsze widoczna w okienku podeszwy środkowej.
W 2006 roku Nike przedstawił ważšcy 300 gram model Air Max 360, którego podeszwa zamiast zbijającej się pianki zawiera ogromną poduszkę gazową
Debiut: Nike Air Max 1 (1987)
Przykłady:
Zoom Air
Poduszka Zoom Air jest płaska, dzięki czemu stopa znajduje się bliżej podłoża. Wpływa to na zrywność sportowca przyspieszając jego reakcję.
Niepowtarzalna konstrukcja z włókien syntetycznych pozwala zachować płaski profil poduszki po jej napompowaniu. Poduszka obciążona w jednym miejscu nie odkształca się w pozostałych strefach. Wszystko dzięki owym włóknom, które przytrzymują obie warstwy poduszki.
W przeciwieństwie do systemu Air Max, Air Zoom reaguje niezwykle szybko zachowując dużą stabilność. Amortyzacja świetnie sprawdza się w butach do koszykówki, biegania, tenisa czy piłki nożnej.
Debiut:B-Ball: Nike Air Zoom Flight (1995), Runner: Nike Air Zoom Spiridon (1997)
Przykłady:
Tuned Air
Tuned Air to innowacyjny system amortyzacji, który wprowadza do poduszki mechaniczne elementy w postaci syntetycznych półkul umiejscowionych pod wewnętrzną, środkową i zewnętrzną częścią pięty lub pod śródstopiem.
Grubość ich proporcjonalna jest do rozmiaru buta, co pozwala dostosować poduszkę do ciężaru sportowca. Półkule odbijają się od siebie, pochłaniając wstrząsy.
Debiut: Nike Air Max Plus (1998)
Przykłady:
Na koniec zdjęcia kilku innych systemów, które Nike stosuje w swoich butach
